Η απονομή δικαιοσύνης είναι εφαρμογή επιστήμης. Σοβαρά τώρα;

Πριν από λίγες μέρες, καθόμουν με μια παρέα, όλοι μας συνταξιούχοι και πίναμε καφέ. Ανάμεσά μας και ένας συνταξιούχος δικαστής.

Ως αργόσχολοι, αναλύσαμε τα πάντα, περί ανέμων και υδάτων.
Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι πως οδηγήθηκε η συζήτηση στα δικαστικά και ο τέως δικαστής πετάει με πομπώδες ύφος τη φράση: «Η απονομή δικαιοσύνης είναι εφαρμογή επιστήμης».
Τον κοίταξα στραβά και του είπα: «Σοβαρά τώρα; Την εννοείς τη μπαρούφα που είπες»;

Ο δικαστής, ελαφρά ενοχλημένος, με ρώτησε τι εννοώ και αμέσως του είπα τα παρακάτω:

«Ο ορισμός της επιστήμης απαιτεί διαφορετικοί άνθρωποι, ξεκινώντας με τα ίδια δεδομένα, να ακολουθήσουν την ίδια διαδικασία και να καταλήξουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια:
α. Παίρνουμε ένα φάκελο δικογραφίας, τον βγάζουμε 100 φωτοαντίγραφα και τον μοιράζουμε σε 100 διαφορετικούς δικαστές, ανά την Ελλάδα (διαφορετικοί άνθρωποι, ίδια δεδομένα).
β. Αυτοί, ακολουθώντας την ίδια διαδικασία, αφού η νομοθεσία και νομολογία είναι ίδια για όλους, θα πρέπει να καταλήξουν στην ίδια δικαστική απόφαση.    
Το βλέπεις εσύ αυτό να γίνεται στην Ελλάδα;
Και για να το πάω παραπέρα, δεν το λέω εγώ, αλλά οι δικηγόροι, ότι στο δικαστήριο ένα συν ένα δεν κάνει πάντα δύο. Αν θέλεις με διαψεύδεις».

Άλαλα τα χείλη των ασεβών, που λέει και ο παππάς στην εκκλησία. Η συζήτηση, ακαριαία πήγε στις επικείμενες περικοπές των συντάξεων.

  

Αφήστε μια απάντηση