Σκέψεις περί ανάπτυξης του κλεψίματος

by George Captain

Αν κοιτάξεις την ιστορία του δυτιακού πολιτισμού ανά τους αιώνες, θα δεις ότι από την αρχαιότητα ακόμα, οι ευρωπαϊκοί λαοί, ουσιαστικά, στήριξαν την πρόοδο και την ανάπτυξη τους στο κλέψιμο.

Για παράδειγμα, ξεκίνησαν οι Έλληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σχεδόν ασήμαντοι, από την Μακεδονία και έγιναν πάμπλουτοι στην πορεία, διότι ιδιοποιήθηκαν τους αμύθητους θησαυρούς του Δαρείου στα Σούσα και στην Περσέπολη.

Ήρθαν οι Ρωμαίοι στη συνέχεια στην Ελλάδα και μετά την τελική νίκη τους στην Πύδνα, εναντίον των Μακεδόνων του Περσέα, έκαναν παρέλαση τριών ημερών στη Ρώμη, με το χρυσάφι και το ασήμι που ιδιοποιήθηκαν από τους Μακεδόνες.

Οι σταυροφορίες, ο αποικισμός νέων χωρών της περιόδου των Ανακαλύψεων, οι ενδοευρωπαικοί πόλεμοι που ακολούθησαν και πάλι δημιούργησαν μεταφορά πλούτου από τους ηττημένους λαούς προς τους νικητές λαούς.

Μέχρι και οι επαναστατημένοι «ραγιάδες» της ελληνικής επαναστάσεως του 1821 έγιναν πλουσιότεροι, από την επανάσταση τους εναντίον των Τούρκων, με την κατάληψη της Τρίπολης (Τριπολιτσάς), οικειοποιούμενοι τον πλούτο των Τούρκων της πόλης. Ένα δείγμα αυτής της μεταφοράς πλούτου είναι η περίπτωση του Κολοκοτρώνη, ο οποίος και έγινε πλουσιότερος κατά 5 εκατομμύρια τουρκικά γρόσια, μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς.

Κατά τα λοιπά, όπου και να ψάξει κανείς στην παγκόσμια ιστορία, θα δει το συγκεκριμένο φαινόμενο μεταφοράς πλούτου από ηττημένους σε νικητές, όπως και ότι αυτά τα πλούτη είχαν πραγματική υπόσταση στο παρελθόν και αποτελούνταν από χρυσάφι, ασήμι, πολύτιμους λίθους, τιμαλφή, ακριβά εμπορεύματα, έργα τέχνης κ.α.

Σήμερα, στον κόσμο της χρεοκρατίας των τραπεζόχαρτων, που δεν ακολουθούν τον «χρυσό κανόνα» του παρελθόντος, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Σήμερα, πλούσιος λαός θεωρείται αυτός που κατέχει το χρέος κάποιων άλλων λαών, πλούτος ο οποίος είναι άυλος όμως και όχι χειροπιαστό χρυσάφι, όπως παλαιότερα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κάποιος να τον κλέψει και να τον ιδιοποιηθεί έτσι, ώστε να υπάρξει μεταφορά πλούτου με τον παραδοσιακό τρόπο που αναφέρθηκε παραπάνω.

Δεν θα γίνει πλουσιότερη η Ρωσία, εν ολίγοις, αν ξαναμπεί ο στρατός της στο Βερολίνο, διότι ότι χρεόγραφο και να βρει στα γερμανικά θησαυροφυλακια, δεν θα έχει αξία για τον υπόλοιπο κόσμο, από την στιγμή που δεν θα υπάρχει ανεξάρτητο γερμανικό κράτος για να το πιστοποιήσει. Πολύ περισσότερο δε, δεν θα ανταποκρίνεται η ονομαστική αξία του όποιου χρέους στην πραγματική χρεολυτική ικανότητα των οφειλετών.

Συμπερασματικά, μιλώντας λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κανένας λαός δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί τον πλούτο ενός άλλου λαού σήμερα, διότι απλούστατα τα χρέη και οι οφειλές δεν κλέβονται.

Το αποτέλεσμα αυτής της νέας πλανητικής πραγματικότητας, είναι να ζούμε σε μια οικονομία που η ανάπτυξη της βασίζεται μάλλον στο εμπόριο μεταξύ των λαών, με ρυθμιστές του τις γνωστές, σε όλους μας, τάσεις προσφοράς και ζήτησης στην αγορά.

Δεν υπάρχει άλλη λύση από την παραγωγή, για μια οικονομία που θέλει να αναπτυχθεί στο σημερινό πλανητικό γίγνεσθαι, με λίγα λόγια και ως εκ τούτου, οποιαδήποτε πολιτική καταστρέφει η παραχωρεί την παραγωγή σε τρίτους, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, είναι ανεδαφική, με ορούς ανάπτυξης.

Μόνοι μας θα αναπτυχθούμε από εδώ και πέρα, δηλαδή και κανένας δεν μπορεί να μας κλέψει τον πλούτο μας, την παραγωγή μας, αν εμείς οι ίδιοι δεν την παραχωρήσουμε οικειοθελώς σε τρίτους.

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.