Η δυστυχία του να είσαι νεοέλληνας

Μόλις περάσαμε ένα Σαββατοκύριακο, όπου με κομμένη την ανάσα, παρακολουθήσαμε τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους.

Κακά τα ψέματα, όλοι μας τρέμαμε στην ιδέα ότι μπορεί να βρεθούμε εκτός ευρωζώνης. Όλοι μας μιλούσαμε για εθνική ενότητα και στήριξη της κυβέρνησης κλπ κλπ κλπ

Και σήμερα το πρωί, πριν ακόμα καλά καλά μάθουμε ότι καταλήξαμε σε συμφωνία, άρχισαν οι συντεχνιακές αντιδράσεις εναντίον των μέτρων που προβλέπει η συμφωνία.

Τελικά, τι ακριβώς θέλει ο νεοέλληνας από τη ζωή του;

  • Θέλει ρήξη με τους Ευρωπαίους δανειστές, αλλά θέλει και να του δανείσουν χρήματα οι «τοκογλύφοι».
  • Θέλει να ψηφίζει περήφανα «ΟΧΙ» στους δανειστές, αλλά θέλει και να παραμείνει στο ευρώ τους
  • Θέλει να κάνει ηχηρή επανάσταση, αλλά να μην ματώσει γι’ αυτήν

Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν γίνεται να έχουμε «και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο»

Όλα αυτά μου θυμίζουν το τραγούδι του Τζίμη Πανούση, «Έλληνας, νεοέλληνας», όπου μεταξύ άλλων ακούγονται οι στίχοι:

«Θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ’ αρέσει στα κρυφά και ο Μητροπάνος.»

 

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.