Αξιοπιστία στο διαδίκτυο

Κάποτε ο κόσμος ενημερωνόταν από τις εφημερίδες και την τηλεόραση, αφού δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε το διαδίκτυο, το οποίο, υποτίθεται, προσφέρει τη δυνατότητα στον καθένα να εκφράσει την άποψή του. Το βασικό είναι ότι μπορεί κάποιος να δημοσιεύσει κάποιες «ειδήσεις», τις οποίες τα συστημικά μέσα αποσιωπούν και, παράλληλα,  ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να σχολιάσει, είτε συμφωνώντας, είτε διαφωνώντας, είτε κάνοντας «ρόμπα» τον αρθρογράφο ή το site, όταν αυτό γράφει ψέμματα ή κάνει απλά προπαγάνδα.

Οι λεγόμενοι βαρόνοι των media, άργησαν λίγο, αλλά κατάλαβαν πως αν παραμείνουν στα παραδοσιακά μέσα  (τηλεόραση-ραδιόφωνο-εφημερίδα), θα χάσουν το μονοπώλιο της δήθεν ενημέρωσης (χειραγώγησης) των πολιτών. Έτσι σιγά σιγά, όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί και οι παραδοσιακές έντυπες εφημερίδες απέκτησαν αντίστοιχη παρουσία στο διαδίκτυο.

Μέχρι εδώ καλά, διότι ξέρουμε τι υποστηρίζει ο καθένας από τους «γνωστούς παίκτες» και θεωρητικά δεν μπορούν να μας χειραγωγήσουν.

Τι γίνεται όμως με τον κυκεώνα των δήθεν «ελεύθερων και άδολων bloger»;

Τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό κομμάτι του διαδικτύου έχει γεμίσει από «ελεύθερα και αδέσμευτα blogs και sites», τα οποία στην πραγματικότητα είναι νοικιασμένα εργαλεία προπαγάνδας. Προπαγανδίζουν από το πρωί ως το βράδυ, υπό συγκάλυψη, διότι δεν φανερώνουν την ταυτότητά των συντελεστών τους. Και εννοείται ότι οι συντελεστές τους αμείβονται για αυτό που κάνουν από «άγνωστα αφεντικά».

Πως θα τους ξεχωρίσουμε;

1. Άμεσες διαφημίσεις από τράπεζες και άλλες μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες. Ένας απλός blogger, εκτός του ότι δεν θα του δώσει διαφήμιση κάποια τράπεζα ή μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση, δεν διαθέτει, συνήθως, τη δυνατότητα έκδοσης τιμολογίων προς τέτοιες επιχειρήσεις, για παροχή υπηρεσιών διαφήμισης. Ο απλός blogger θα περιοριστεί σε κλασσικές διαφημίσεις της google ή παρόμοιων εταιριών, όπου το διαφημιζόμενο αντικείμενο δεν επιλέγεται από τον ίδιο, αλλά από τον κώδικα της διαφημιστικής εταιρίας. Και θα εισπράξει κάποια χρήματα, μόνο αν οι διαφημίσεις τραβήξουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών, σε αντίθεση με τις άλλες, όπου ο «άδολος blogger» θα πληρωθεί «βρέξει-χιονίσει».

2. Απουσία δυνατότητας σχολιασμού από πλευράς επισκεπτών. Εδώ χρησιμοποιούνται και διάφορα κόλπα. Η ακραία μορφή είναι απλά να μην υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού. Άλλη περίπτωση είναι να επιτρέπονται δήθεν τα σχόλια, αλλά με την ένδειξη ότι αυτά «θα εμφανιστούν, αφού τα εξετάσει πρώτα ένας διαχειριστής». Λογοκρισία δηλαδή. Άλλη περίπτωση είναι να υπάρχει μια περίπλοκη διαδικασία ταυτοποίησης του επίδοξου σχολιαστή, που να μην αξίζει τον κόπο να σπαταλήσει το χρόνο του, ώστε να δημοσιεύσει κάποιο σχόλιο.

3. Μονότονη θεματολογία. Αν π.χ. ένα blog από το πρωί μέχρι το βράδυ εκθειάζει ή κατηγορεί κάποια πολιτική παράταξη, τότε δεν παρέχει ενημέρωση, αλλά προπαγανδίζει υπέρ ή κατά. Όπως κάνουν και συγκεκριμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί.

4. Η κλασική καραμέλα της «πηγής που δεν κατονομάζεται». Θα έχετε ακούσει πολλές φορές μια «είδηση» να ξεκινά με τη φράση «κύκλοι του τάδε» ή «ευρωπαίος αξιωματούχος» είπε το τάδε πράγμα. Τρίχες κατσαρές! Αν δεν ακούσετε ονοματεπώνυμο αυτού που έκανε τη δήλωση, μην πιστέψετε τίποτα! Είναι εύκολο να γεμίσεις το διαδίκτυο με μούφα ειδήσεις:

  • «Γνωστή τηλεπαρουσιάστρια συνελήφθη σε όργιο με 10 φαντάρους»
  • «Υπουργός κάνει πιάτσα στη Συγγρού»
  • «Διάσημος τραγουδιστής φοροδιαφεύγει»

 

Προσωπική μου άποψη είναι ότι το δυνατό σημείο ενός blog είναι η δυνατότητα ελεύθερου σχολιασμού από τους επισκέπτες του, χωρίς λογοκρισία, γιατί εκεί οι αναγνώστες μπορούν να ρεζιλέψουν το μέσο, αν αυτό είναι αναξιόπιστο.

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.